برچسب: خاطرات ناصرالدین شاه

راه کالسکه بسیار بد بود. این زمین‌ها را در طغیان شط فرات آب می‌گیرد، مثل دریا می‌شود. معلوم بود که این زمین را آب باید بگیرد.

باشی خواب‌آلوده برمی‌خیزد می‌رود طرف پنجره حیاط، می‌افتد توی حیاط… یک‌باره [یکهو] دیدم داد و فریاد باشی به آسمان می‌رود: «ای مُردم! مُردم» کنیزها دویدند.

زن‌ها فنجان‌بازی کردند. غلام‌بچه‌ها آن طرف رودخانه با بیل و کلنگ حوض ساختند.

ناصرالملک را از شهر خواسته بودم، دیشب آمده بود، همراه بود برای عمل ملبوس سفری‌ها. آمد نشست کارهای او را تمام کردم؛ از راه شکرآب رفت به آهار که از آن‌جا فردا شهر برود.

رفتم در گودال شرقی مرجک‌نو بالای شکرآب. آفتاب‌گردان [سایبان] زدند. چای، هندوانه خورده، نماز کردیم. فره کبک‌های کوچک بود. مادرش هم نمی‌رفت، همان‌جا بود. بچه‌ها را باز آوردند وِل کردیم، مادره آمد بچه‌ها را برد.

علی‌رضاخان، هاشم، چُرتی، سیاچی، آقا وجیه، پسر هاشم، آقا ابراهیم و غیره و غیره و غیره همه بودند؛ سبزی پاک می‌کردند. نقال را هم فرستادم رفت آن‌جا برای آن‌ها نقل می‌گفت.

حسین‌بیک نایب توپخانه که مدت‌ها در قاین بود و نصرت‌الدوله هرچه احضار می‌کرد نمی‌آمد، حالا آمده بود؛ نصرت‌الدوله آورد حضور.

یحیی‌خان نوشته‌جات وزیر خارجه را آورد، با یک قوطی بزرگ که نمونه ابریشم‌های نوغان امساله بود. ابریشم‌ها را دیدم، بسیار خوب بودند. شکر خدا را کردم.

یحیی‌خان، آقا ابراهیم، امین‌الملک، حاجی فیروز خواجه، معیرالممالک، در منزل مشغول سنجیدن تدارک سفر حرم کربلا بودند. یک بار آقا ابراهیم، حاجی فیروز آوردند پیش ما، بد نوشته بودند، دوباره آن‌ها را فرستادم اردو…

از صبح الی غروب نشسته، کاغذ خواندم، نوشتم، گفتم با معیر، یحیی‌خان، امین‌الملک و غیره. بسیار بسیار خسته شدم.