مشکل این نبود که کاری را شروع نکند، بلکه مدام پروژههای جدیدی را آغاز میکرد و کارهای قبلی را نیمهتمام رها مینمود.
دسته: اخبار تاریخ
کسی که در راه مطالبات معلمان در خون خود غلتید
غذای اسرای ایرانی در اردوگاههای عراق چه بود؟
حد معمولش این بود که هر نفر حداقل صد گرم برنج داشته باشد، اما آنجا اوضاع فرق میکرد. تعدادی از اسرا ناچار میشدند روزه بگیرند تا آن نفری ۵۰ گرم برنج به همراه یک ران مرغ که برای شصت نفر تدارک دیده بودند بقیه را سیر کند.
عکس/ دستگیری قاتل عاشق در دوره ناصرالدینشاه
اینکه وسط ایستاده ارمنی ارومی است [که در ارومیه] عاشق زن کشیش ینگه دنیایی [آمریکایی] بوده…
نظرات زهرا رهنورد و احمد شاملو درباره انقلاب فرهنگی
اول اردیبهشت ۱۳۵۹ روزنامه اطلاعات نظر تعدادی از صاحبنظران را درباره تغییر نظام آموزشی کشور و انقلاب فرهنگی جویا شد.
نظرات زهرا رهنورد و احمد شاملو درباره به انقلاب فرهنگی
اول اردیبهشت ۱۳۵۹ روزنامه اطلاعات نظر تعدادی از صاحبنظران را درباره تغییر نظام آموزشی کشور و انقلاب فرهنگی جویا شد.
خاطرات هاشمی: آقازاده از وضعی که برایش در پرونده شهرام جزایری پیش آمده اظهار نگرانی کرد
در ایران، به دولت و مجلس هم به خاطر عدم توجه به نیازهای کارگران پرخاش شد و معلمان هم انتقاد زیادی از دولت نمودند.
همسر شهید مطهری: بهترین دوست او آیتالله منتظری بودند/ من تنها همسرش نبودم، ما «مراد» و «مرید» یکدیگر بودیم
آخرین نوشتهاش که با شهادتش ناتمام ماند نیز مقدمهای بود بر نقش بانوان در تاریخ معاصر ایران، که تاکنون به چاپ نرسیده است. به یاد میآورم روز شهادتش بعد از خواندن مقاله برای من و پرسیدن نظرم، از آنجا که اهمیت زیادی به مطلب میداد گفت که شب پس از بازگشت به خانه تمامش خواهد… ادامه خواندن همسر شهید مطهری: بهترین دوست او آیتالله منتظری بودند/ من تنها همسرش نبودم، ما «مراد» و «مرید» یکدیگر بودیم
دهخدا هم درباره اشعار پروین اعتصامی تردید داشت!
احمد سهیلی خوانساری: مرحوم رشید و سعید نفیسی و دیگران هر کدام مدتی دیوان اشعار پروین را مطالعه کردند و بعد دیوان به دست من آمد… تقریبا شامل چهار هزار بیت شعر. در آن وقت برای همه اعجابآمیز بود که دوشیزهای بدان قدرت، و سلام بیان دیوان اشعاری پرداخته باشد…
«فکر میکنید پانصد هزار نفر را با سواد کردن کار آسانی بود؟»
او در ایل قشقایی و به هنگام کوچ به دنیا آمد. با اینکه در تهران درس خواند و مدتی هم در آمریکا آموزش دید، اما حال و هوای شهر و کار اداری با روحیاتش سازگار نبود. او بعد از اتمام تحصیلات، به ایل بازگشت و تمام توانش را صرف راهاندازی مدارس عشایری کرد.