احمد سهیلی خوانساری: مرحوم رشید و سعید نفیسی و دیگران هر کدام مدتی دیوان اشعار پروین را مطالعه کردند و بعد دیوان به دست من آمد… تقریبا شامل چهار هزار بیت شعر. در آن وقت برای همه اعجابآمیز بود که دوشیزهای بدان قدرت، و سلام بیان دیوان اشعاری پرداخته باشد…
فهیمه نظری: وقتی در سال ۱۳۱۴ خورشیدی برای نخستین بار دیوان اشعار پروین اعتصامی چاپ شد، اشعار او مورد تحسین و تمجید فراوان قرار گرفت. ملکالشعرای بهار بر آن مقدمه نوشت بود و پس از انتشار نیز مرحوم میرزا محمدخان قزوینی با تقریظی بلیغ اشعار پروین را ستود.
در آن زمان در محافل و مجالس ادبی در باب اشعار پروین بحث و گفتوگوهای فراوانی درگرفت، و ضمن تحسین مضامین اشعار او، گاه ادبای وقت به خاطر پختگی اشعار آنها را به دیگران نسبت میدادند. نتیجه اینکه در همان برهه مقالاتی در موافقت و مخالفت با این دیدگاه در جراید منتشر شد. منتقدان این اشعار را یا به میرزا یوسف اعتصامالملک پدر پروین نسبت میدادند یا ملکالشعرای بهار و دیگران، تا اینکه در سال ۱۳۲۰ پروین چشم از جهان فرو بست.
در مهر ۱۳۲۲ بعد از مرگ پروین ورقهای به نام بیانیه اتحادیه کشاورزان و ترقیخواهان منتشر شد که در آن ضمن حمله به ملکالشعرای بهار، اشعار پروین را از شاعر صوفیمنش دیگری دانسته بود. البته به این بیانیه نیز فراوان پاسخ داده شد و مخالفان هم سکوت کردند. سالها گذشت هیچکس در طول این مدت مدید در دیوان و دفتری از شعرای برجسته حتی مصراعی از اشعار پروین را ندید و نخواند تا آنکه در زمستان ۱۳۵۶ شاعری به نام فضلالله گرکانی کتابی با عنوان «تهمت شاعری» و زیرعنوان «پژوهشی بر افکار و آثار پروین اعتصامی» نوشت و دوباره آتش تردیدها را از خاکستر بیرون آورد، هرچند که کتاب او چندان مورد استقبال محافل ادبی قرار نگرفت، اما سر و صدای زیادی برپا کرد و باز اشعار پروین نقل این محافل شد.