مسلم شده که برای کندن کتیبه و حجاری و مجسمهسازی، کارگران و هنرمندان عصر داریوش پلکانی از سنگ ساخته بودند که پس از اتمام آن را عمدا ویران کردند تا دیگر کسی نتواند بدانجا رود و به کتیبه داریوش آسیبی برساند.
به گزارش کاویان گلد، جورج گلن کامرون (۱۹۰۵-۱۹۷۹)، ایرانشناس و لغتشناس آمریکایی در دهه بیست خورشیدی سرپرستی هیأتی را برای اکتشاف در بیستون را برعهده گرفت. او در این مأموریت موفق شد برای نخستینبار نسخهبرداری دقیقی از متن کتیبه داریوش فراهم آورد و خوانش جدیدی برای برخی قسمتهای آن مطرح کند. کامرون در تابستان ۱۳۲۸ یادداشتی را در مورد اهمیت کتبیههای داریوش به رشته تحریر درآورد که ترجمه آن به تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۲۸ در مجله اطلاعات هفتگی منتشر شد. متن این یادداشت چنین بود:
بر تختهسنگ بسیار مرتفع و عظیمی نزدیک قصبه بیستون، یکی از شاهنشاهان بزرگ جهان وصیتنامه خود را نوشته و بیستوچهار قرن است که از آفات گذر ایام مصون مانده است؛ داریوش، شاه شاهان، شاه کشورها.
این است عظمت کتیبه بیستون. داریوش به شکرانه پیروزی بر دشمنان شکرگزاری میکند! [او] از فتوحات و جهانگشایی خویش عباراتی بر سنگ حک کرده که امروز کلید زبانها و تمدنهای فراموششده خواهد بود. این کتبیههای بیستون در میان راه کاروانروی باستانی است که بابل را به اکباتان (پایتخت قدیم ایران) متصل میکرد.