تابستان ۱۳۴۷، یک فتوای جنجالی از واتیکان جهان مسیحیت را تکان داد؛ حکمی علیه قرص ضدبارداری که به جای خاموش کردن بحث، کلیسا را با یکی از بزرگترین مناقشههای اجتماعی عصر مدرن روبهرو کرد.
به گزار ش کاویان گلد، سوم مرداد ۱۳۴۷، در واتیکان حکمی صادر شد که خیلی زود از مرزهای کلیسا فراتر رفت و به یکی از جنجالیترین مناقشههای مذهبی و اجتماعی دهه ۱۹۶۰ تبدیل شد. پاپ پل ششم، دویستوشصتوچهارمین جانشین پطرس، استفاده از قرصهای ضدبارداری و دیگر روشهای مصنوعی جلوگیری از بارداری را ممنوع اعلام کرد؛ تصمیمی که قرار بود به حفظ آموزههای سنتی کلیسا کمک کند، اما در عمل موجی از اعتراض را در میان بخشی از روحانیون، دانشگاهیان، پزشکان و مردم کشورهای کاتولیک به راه انداخت.
واکنشها تنها به محافل مذهبی محدود نماند. در آمریکا، گروهی از استادان الهیات علیه تصمیم پاپ موضع گرفتند و در نیویورک، معترضان با شعارهایی درباره حق زنان در تصمیمگیری برای بدن خود به خیابان آمدند. در کشورهای اروپایی نیز شماری از کشیشان و استادان دانشگاه آشکارا با این فرمان مخالفت کردند؛ برخی استعفا دادند، برخی در منبر علیه آن سخن گفتند و گروهی از کاتولیکها حتی تهدید به ترک کلیسا کردند.
اما شاید عجیبترین بخش ماجرا، نتیجه اقتصادی این فتوا بود. گزارش مجله آلمانی «اشترن» که بعدها در «زن روز» منتشر شد، نشان میداد با وجود جنجال گسترده، فروش قرصهای ضدبارداری کاهش نیافته است. حتی یکی از مدیران صنعت داروسازی در مونیخ معتقد بود تبلیغات گستردهای که ناخواسته پیرامون این محصول شکل گرفته، میتواند مشتریان بیشتری برای آن ایجاد کند؛ تا جایی که با لحنی طعنهآمیز پیشنهاد «تلگراف تشکر» برای پاپ داده بود.
فتوای پل ششم درنهایت به یک دوگانه بزرگ در جهان مسیحیت انجامید: پایبندی به آموزههای سنتی کلیسا یا پذیرش حق انتخاب خانوادهها در جهانی که با فقر، گرسنگی و انفجار جمعیت روبهرو بود. ماجرای تابستان ۱۳۴۷ فقط اختلافی بر سر یک قرص نبود؛ نزاعی بود میان سنت دینی و تغییرات اجتماعی جهان مدرن.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.