فاطمه رضازاده محلاتی، معروف به «فاطمه سیاح»… در سال ۱۲۸۱ خورشیدی از پدری ایرانیتبار و مادری آلمانی در مسکو زاده شد. تحصیلات متوسطه و عالی خود را در این شهر گذراند و در رشته ادبیات اروپایی از دانشگاه مسکو فارغالتحصیل شد. او حدود سال ۱۳۱۳ همراه پدرش به ایران آمد.
به گزارش کاویان گلد به نقل از ایبنا، سیوسومین نشست «صد کتاب ماندگار قرن» به نقد و بررسی کتاب «نقد و سیاحت»، اثر فاطمه سیاح اختصاص یافت؛ در این رویداد سخنرانان نویسنده را صدای زنان در عصر تجدد خواندند و با اشاره به دغدغههای وی برای انتقال اندیشه، به نقد شیوه آموزش ادبیات در دانشگاهها پرداختند. در این رویداد که با حضور غلامرضا امیرخانی رئیس سازمان همراه بود، نسرین فقیه ملکمرزبان عضو هیأت علمی دانشگاه الزهرا و آبتین گلکار عضو وابسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی، درباره این اثر سخن گفتند. دبیری نشست را مصطفی نوری، پژوهشگر تاریخ معاصر، برعهده داشت.
مصطفی نوری، دبیر این نشست گفت: ایران عصر قاجار با پدیدهای به نام «تجدد» روبهرو شد. پس از ورود اندیشههای نوین به ایران، یکی از موضوعات مهم، مسئله زنان بود. پیش از ظهور تجدد، زنان عمدتا در حاشیه مباحث فکری و اجتماعی قرار داشتند؛ اما بهویژه پس از انقلاب مشروطه، زنان به یکی از محورهای جدال فکری میان موافقان و مخالفان تجدد تبدیل شدند. این جدال در دوره رضاشاه به اوج خود رسید و دولت با مداخله گسترده در موضوع زنان، موجی از تغییرات را ایجاد کرد.