عطاءالله مهاجرانی تصویری متفاوت از سید کمال خرازی ارائه میکند؛ چهرهای که به گفته او «مدیری بیحاشیه و برخوردار از غنای درونی» بود و زندگی زاهدانهاش در اوج قدرت، او را از یک سیاستمدار معمولی به «سرمایه ماندگار حافظه سیاسی ایران» تبدیل کرد.
به گزارش کاویان گلد، عطاءالله مهاجرانی در گفتوگویی احساسی و خاطرهساز با خبرنگار ایرنا در لندن از سید کمال خرازی میگوید؛ سفیر و وزیر خارجهای که تمام درآمد ماموریت خود در نیویورک را صرف خرید آپارتمان برای جانبازان کرد و در اوج مسئولیت، زندگی زاهدانه و بیحاشیه داشت. مهاجرانی در روایت از او گفت: خرازی با دست خالی از دنیا رفت، اما به سرمایه ماندگار حافظه سیاسی ایران تبدیل شد.
مهاجرانی در این گفتوگو با اشاره به ویژگیهای شخصیتی خرازی تأکید کرد: «خرازی مدیری بیحاشیه و برخوردار از غنای درونی که با دانش، تقوا، طمأنینه و پرهیز از جاهطلبی، به سرمایهای ماندگار در حافظه سیاسی جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد»
او افزود: خرازی از همان سالهای ابتدایی آشنایی، شخصیتی آرام، کمحاشیه و به دور از جاهطلبیهای مرسوم سیاسی داشت و همین ویژگی در تمام دورههای مسئولیتش ادامه یافت.
مهاجرانی در بخش دیگری از این گفتوگو با اشاره به منش فردی خرازی گفت: «دکتر کمال خرازی از شخصیتهایی بود که غنای او در درونش بود»
او این غنا را حاصل ترکیب دانش، باور و طمأنینه دانست و توضیح داد که خرازی نهتنها شناخت عمیق از حوزه کاری خود داشت، بلکه این شناخت در او به «باور عملی» تبدیل شده بود.
یکی از بخشهای مهم روایت مهاجرانی به سبک زندگی خرازی اختصاص داشت؛ جایی که او تأکید میکند این سیاستمدار برخلاف بسیاری از مدیران، هیچگاه به دنبال انباشت ثروت یا تغییر سبک زندگی نبود: «حتی وقتی از مأموریت نیویورک برگشت، تمام آنچه را که بهعنوان سفیر اندوخته بود، تبدیل کرد به آپارتمان برای جانبازان. یعنی یک ریال از این پول، یک دلار از این پول، وارد سفره و زندگی شخصی او نشد.»
او این رفتار را نشانهای از استغنای درونی و پرهیز کامل از دنیاطلبی دانست.
مهاجرانی همچنین تأکید کرد خرازی در تمام عمر سیاسی خود هیچگاه به دنبال قدرتسازی شخصی نبود و افزود: این ویژگی، او را از بسیاری از سیاستمداران متمایز میکرد. به گفته او، خرازی «هیچگاه در هیچ مقطعی از عمرش دنبال کاری نبود که زمینهچینی برای موقعیتهای بالاتر باشد».
مهاجرانی در پایان این گفتوگو با مقایسه خرازی با چهرههای ماندگار تاریخ ایران گفت برخی افراد از «مدیر» فراتر میروند و به «سرمایه ملی» تبدیل میشوند: «به گمان من، دکتر خرازی بهگونهای زندگی کرد، مدیریت کرد و سبکی را پیش برد که تبدیل به سرمایه شد.»
او تأکید کرد که میراث اصلی خرازی نه صرفاً سمتهای سیاسی، بلکه «سبک زندگی، طمأنینه، و تشخص در مدیریت» است؛ میراثی که به گفته او در حافظه سیاسی ایران ماندگار خواهد ماند.