چه شباهتی میان «مرد ایرلندی» اسکورسیزی و «قورباغه» هومن سیدی وجود دارد؟ هر دو نه در تاریکی سالن سینما، بلکه در روی صفحه نمایش خانگی جان گرفتند. زمانی پلتفرمها تنها مسیر تماشای فیلمهای بایگانیشده بودند، اما حالا به اصلیترین میزبان مؤلفان بدل شدهاند. از نیویورک تا تهران، موج تازهای از روایتهای شخصی، ریسکپذیر و مستقل، زیر سایهی استریمرها شکل گرفته است؛ پدیدهای که هم تهدیدی برای سنتهای سینماست و هم فرصتی تازه برای تجربهگرایی.
ریحانه اسکندری: وقتی «مرد ایرلندی» اسکورسیزی بهجای پرده نقرهای، روی پلتفرم نتفلیکس منتشر شد، زنگ خطر برای سینمای مؤلف به صدا درآمد.
دیگر فیلمسازان نامدار هم یکییکی به سراغ استریمها رفتند؛ از پاول پاولیکوفسکی گرفته تا نوآ بامبک و کلویی ژائو راه برای فضایی تازه باز شد. اگر زمانی سالن سینما تنها راه ورود یک مؤلف به ذهن و قلب مخاطب بود، حالا پلتفرمها این نقش را ایفا میکنند. این تغییر، مثل هر تحول بنیادی، پرسشهایی جدی به دنبال دارد. آیا سینمای مؤلف به بنبست رسیده؟ یا در دل همین پلتفرمها دارد دوباره متولد میشود؟