برچسب: محمد رضا پهلوی

عرفات به گروه ویژه مورد بحث دستور داده است به هر ترتیبی که شده شاه مخلوع را بربایند و او را برای محاکمه و کیفر در ایران به این کشور بیاورند.

۸۰ سال پیش درگذشت رئیس‌جمهور آمریکا بازتاب گسترده‌ای در ارکان دولت وقت ایران داشت.

رهنما در این کتاب می‌کوشد از دوگانگی‌های رایج در تاریخ‌نگاری ایران (نگاه «غرب‌ستیز» یا «غرب‌گرا») فراتر برود. او با نقد روایت‌های توطئه‌محور (که همه ‌چیز را به دخالت خارجی تقلیل می‌دهند) و همچنین روایت‌های آرمان‌گرایانه (که نقش نخبگان را نادیده می‌گیرند) بر تعامل پیچیده نیروهای داخلی و خارجی تأکید می‌کند.

شاه امینی را مثل فضل‌الله زاهدی خطرناک می‌دانست و می‌خواست از شر او خلاص شود. از مواردی که امینی ناگزیر به اصلاح آن بود، بودجه سنگین ارتش بود که بر دوش دولت سنگینی می‌کرد؛ اما شاه اجازه نمی‌داد دست بخورد.

یکی از مظنونان ماجرای ترور شاه در سال ۱۳۴۴، بعد از طی دوران محکومیتش، توانست در مدیریت فرهنگی کشور منشاء اثر شود و خدمات زیادی انجام دهد.

هنوز عده‌ای از مقامات و بازماندگان رژیم سابق وجود دارند که باید پاسخ‌گوی کشتار این ۹ زندانی در تپه‌های اوین باشند و در قدرت و حکومت هم نبودند که حتی عذر ناموجه وجود واهمه‌ای از مواخذه کردن آنان وجود داشته باشد.

«علاوه بر این، تغییرات سیاست اتمی آمریکا همیشه ما را در مقابل این خطر قرار می‌داد که آنها تعهدات خود را محترم نشمرند و قواعد بازی را عوض کنند. به همین دلیل حتی در صورت امضای موافقت‌نامه دوجانبه، تمایلی به دادوستد با آمریکا نداشتم.»

سه چهار هفته‌ای از اقامت‌ام در مسکو می‌گذشت و سرم گرم انجام تکالیف مدرسۀ حزبی بود که با تلفن کیانوری و گفته‌های کوتاهش که از عصبانیت رفقای شوروی نسبت به بعضی کارهای من خبر می‌داد…

تصور من این بود که من درست و حسابی نمی‌توانم بروم ایران، مگر مخفیانه بروم. نه گذرنامه داشتم، نه شناسنامه داشتم، نه کارت ملی، هیچ چی. همان‌جا تلفن کرد به سفارت ایران. نمی‌دانم با چه کسی صحبت کرد. مثل این‌که با سفیر صحبت کرد. کارم راه افتاد خلاصه.

شک نیست خطرات مهیب ناشی از سلاح‌های هسته‌ای را نمی‌توان و نباید از نظر دور داشت ولی به خاطر آن نمی‌توان علم و دانش را محکوم و آن را یک عامل دژخیمی دانست.