دنی بویل، فیلمساز اسکاری و خالق آثاری چون «رگیابی» و «میلیونر زاغهنشین»، حالا با پروژهای بزرگ به ژانر زامبی بازگشته: سهگانهی «۲۸ سال بعد». در گفتوگویی مفصل، او از تجربههای قدیمی، انتخاب بازیگران کلیدی، پروژههای ناکام، و چرایی بازگشت به این جهان میگوید.
زینب کاظمخواه: دنی بویل در گفتوگویی مفصل که بخشهای مختلف دوران حرفهایاش را دربر میگیرد، این فیلمساز برنده اسکار، به نکاتی جالب اشاره میکند؛ از جمله اینکه: ایوان مکگرگور پیش از بازی در «رگیابی» موهای «شگفتانگیزش» را تراشیده بود، چگونه کیلین مورفی تنها با گفتن یک جمله، نقش اصلی «28 روز بعد» را گرفت، و اینکه چرا هیچ برنامهای برای ساخت فیلمی در مجموعهی جیمز باند ندارد: «کسی سراغم نیامد!»
ماجرای اینکه دنی بویل عاشق سینما شد به یازده سالگیاش بر میگردد وقتی در سالروز یازدهمین سال تولدش او و خواهر دوقلویش برای اولین بار با هدیهای خاص از سوی والدینشان مواجه شدند: رفتن به سینما. بویل به همراه پدرش فیلم حماسی جنگی «نبرد آردن» با بازی هنری فوندا را تماشا کرد و در همان زمان مادر و خواهرش به تماشای «آوای موسیقی» یا همان«اشکها و لبخندها» رفتند؛ فیلمی که یک سال پیش از آن برنده اسکار بهترین فیلم شده بود.
همانجا بود که جادوی سینما بویل را مجذوب خود کرد. اما در خانوادهای کارگری نزدیک منچستر انگلستان، هیچکس حتی تصورش را نمیکرد که پنج دهه بعد، او خودش سازنده فیلمی باشد که جایزه بهترین فیلم اسکار را بگیرد ـ بله او توانست با «میلیونر زاغهنشین» در سال ۲۰۰۸ جایزه اسکار را از آن خود کند.
بویل با سبک بصری پرانرژی و پرشتاب خود، رد پایش را در طیفی گسترده از ژانرها گذاشته: از کمدی سیاه آغشته به مواد مخدر (رگیابی) و تریلر زامبیمحور (28 روز بعد)، تا روایتهای واقعی (استیو جابز، 127 ساعت)، علمی-تخیلی سنگین (آفتاب) و موزیکال حالخوبکن (دیروز).
دنی بویل با حالا با فیلم جدیدش «28 سال بعد» که با بودجه ۶۰ میلیون دلاری ساخته شده است، پس از بیش از دو دهه، دوباره به سینما بازگشته است. این فیلم دنبالهای برای فیلم «28 روز بعد» است که با بودجهای تنها ۸ میلیون دلاری ساخته شد و به همراه نویسندهاش، الکس گارلند، جان تازهای به ژانر زامبی بخشید.
آرون تیلور جانسون و الفی ویلیامز در فیلم «28 سال بعد»