از زمانی که نخستین موشکهای هوا به هوا در میانه قرن بیستم پا به عرصه نبرد گذاشتند، جنگ هوایی دچار تغییراتی اساسی شد. اکنون، چین مدعی توسعه موشکی شده که با برد حیرتانگیز ۱۰۰۰ کیلومتر، میتواند میدان نبرد را دگرگون کند.
امیرمسعود عابدین: موشکهای هوا به هوا (AAMs) برای برتری هوایی ضروری هستند. آنها از آغاز جنگ ویتنام، سلاحهای اصلی در نبردهای هوایی بودهاند و از نبردهای هوایی نزدیک (dog-fights) تا نبردهای هوایی فراتر از دید بصری (BVR) راه درازی را پیمودهاند.
با این حال، ادعای اخیر چین مبنی بر توسعه یک موشک هایپرسونیک هوا به هوا با برد خیرهکننده ۱۰۰۰ کیلومتر، میتواند عملاً جنگ هوایی را بازتعریف کند و نیروی هوایی کشورها را در موقعیتهای درگیری، مجبور به زمینگیر شدن کند.
به عنوان مثال، در صورت عملیاتی شدن، جتهای جنگنده چینی میتوانند هر هواپیمای در حال پرواز را در هر نقطه، بدون عبور از حریم هوایی چین، مورد هدف قرار دهند.
برای درک بهتر این موضوع، این برد حدود پنج برابرِ برد موشک Meteor، یکی از پیشرفتهترین موشکهای هوا به هوا در جهان است. این عدد همچنین بیش از دو برابرِ طولانیترین برد موشکهای هوا به هوا در نیروی دریایی ایالات متحده، یعنی AIM-۱۷۴B و R-۳۷M روسیه است (با برد ۴۰۰ کیلومتر).
برای درک اینکه چگونه قابلیت موشک هوا به هوا میتواند جنگ هوایی را بازتعریف کند و کشورها را مجبور به تغییر دکترینهای جنگی خود کند، باید تکامل موشکهای هوا به هوا را در طول شش دهه گذشته بررسی کنیم.