هر فرد یا نهاد یا کشوری که چشمانداز روشنی برای آینده ندارد، تصمیمگیریهای آن اغلب شتابزده خواهد بود و رنگ و بوی هیجانی دارد. تصمیماتی که نه بر پایه تحلیلهای بلندمدت بلکه ناشی از هیجانات زودگذر و لحظهای مثل خشم و اضطراب و یا ملاحظات تاکتیکی است. پیامد چنین شیوهای برای کشور، فرسایش توان تصمیمسازی نهادهای حکمرانی و تشدید احساس سردرگمی مردم است.
به گزارش خبرآنلاین، روزنامه هم میهن نوشت:نمونه شاخص و تازه این وضعیت را در ایران میتوان در نحوه مواجهه با مهاجران افغانستانی طی سالهای اخیر مشاهده کرد؛ مسئلهای که پیش از این با نوعی رهاسازی و فقدان ضابطه همراه بود، بهیکباره در چرخشی آشکار و شگفتآور به سمت سختگیری شدید همراه با چاشنی عقاید شبهنژادپرستانه تغییر جهت داد.
این چرخش ناگهانی، در غیاب یک سیاست مهاجرتی منسجم و پیشبینیپذیر، نهفقط پاسخگوی دغدغههای امنیتی، اقتصادی و اجتماعی این پدیده نیست، بلکه با دامن زدن به احساسات افغانهراسی و بازتولید کلیشههای منفی، زمینه تنشهای اجتماعی را ایجاد میکند.