دسته: سیدناصری ، محمد مهدی

حقوق کودکان ایران، همان حقوق فردای ایران است. امنیت، رفاه، آموزش، بهداشت روانی و مشارکت سیاسی، همگی در پرتو ثبات و انسجام ملی تحقق می‌یابند. در شرایطی که کشور با تهدیدی آشکار از جانب دشمن خارجی مواجه است، ورود به فاز تخریب درونی و تضعیف دولت منتخب ملت، نه تنها نشانه‌ی بلوغ سیاسی نیست، بلکه… ادامه خواندن با سرنوشت کودکان بازی نکنید؛ تسویه‌حساب سیاسی بس است!

در دورانی که ایران از یک سو با تهدید مستقیم و بی‌سابقه رژیم صهیونیستی روبه‌روست و از سوی دیگر با بحران‌های داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کند، صداهایی از درون بلند می‌شوند که بیش از هر دشمن خارجی، ریشه‌های اعتماد ملی را می‌سوزانند. اظهارات تند و تهدیدآمیز جواد لاریجانی در صدا و سیما علیه ترامپ و حملات… ادامه خواندن مسعود پزشکیان، امید نسل زد یا قربانی تندروها؟!

اینک زمان آن است که برای کودکان این سرزمین، آینده‌ای بسازیم که در آن، اختلافات سیاسی میهمانانی گذرا باشند و ایران، خانه‌ای برای همه ایرانیان باقی بماند؛ خانه‌ای سرشار از امید، آرامش، عدالت و همبستگی.

گلوله‌های دشمن، مرزهای ایران را هدف گرفتند؛ اما زخم‌های عمیق‌تر از درون بر پیکر این سرزمین نشستند. در حالی که کودکان ایرانی، با چشم‌های پر از امید، فردای آرام و روشن می‌خواهند، برخی از تریبون‌های تندرو، از کیهان تا حلقه‌های بسته سیاست، مشغول تخریب وحدت ملی و کاشتن بذر تفرقه‌اند.

به تصویر کشیدن کودک کار به‌عنوان قهرمان مسئولیت‌پذیر، بیش از آن‌که نمادی از توان‌مندسازی باشد، شیوه‌ای نظام‌مند در نرمال‌سازی بهره‌کشی است؛ بهره‌کشی‌ای که در سکوت رسانه‌ها رنگ قانونی می‌گیرد. از منظر حقوق کودک و با نگاهی چندبُعدی، ساماندهی این پدیده ضروری است. باید وارد مرحله‌ی بازاندیشی شویم: آیا رسانه‌های ما کودکان را «بزرگسال‌نمایی» نمی‌کنند؟ به… ادامه خواندن تصویر خطرناک کار کودک در قاب سریال‌ها و فیلم‌ها

در خانه اندیشمندان علوم انسانی، فقط میز و صندلی نیست؛ حافظه‌ی یک ملت نشسته است. در این خانه، کودکان ایران‌زمین نیز سهم دارد؛ سهمی از هویت، از ریشه، و از آینده.

کودکان، به‌عنوان نسل بومی دیجیتال، امروز دیگر صرفاً مصرف‌کنندگان فناوری نیستند، بلکه سوژه‌ی الگوریتم‌ها، داده‌ها، پروفایل‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های خودکار هستند؛ بدون آن‌که نظام‌های حقوقی سنتی، ظرفیت کافی برای صیانت از حقوق پیچیده و چندوجهی آنان در این زیست‌بوم نوظهور داشته باشند.

در سایه‌ی برج‌های بلند، در حاشیه‌ی خیابان‌ها، پشت چراغ‌های قرمز، در کانال‌های مجازی و پلتفرم‌های پرزرق‌ و برق، چهره‌هایی کوچک اما خسته، با دستانی پر از گل، دستمال، یا ابزارهای بی‌ربط به کودکی دیده می‌شوند. کودکانی که زباله‌گردی می‌کنند، شیشه خودروها را پاک می‌کنند، یا ناخواسته ستاره‌ی کلیپ‌هایی در فضای مجازی شده‌اند.

ناترازی آب و برق در کشور عزیزمان ایران، فراتر از یک بحران زیربنایی، به یک بحران حقوق بشری تبدیل شده است که کودکان را در معرض خطرات جدی قرار می‌دهد. برای مقابله با این بحران، نیاز به برنامه‌ریزی جامع، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و توجه ویژه به حقوق کودکان در سیاست‌گذاری‌ها وجود دارد.