در دوازده روز جنگ، چیزی که بیش از هر چیز خودنمایی کرد، نه فقط موشکها و انفجارها، بلکه همبستگی بیسابقه مردم ایران بود. با این حال، محدودیت شدید اینترنت، این روایت ملی را نیمهتمام گذاشت. مجتبی قلیپور بر این باور است که اگر میخواهیم در نبرد روایتها تنها نمانیم، باید اینترنت را نه تهدید، بلکه زیرساختی راهبردی در حکمرانی رسانهای بدانیم.
تینا مزدکی _ شاید به عنوان یک شهروند بتوانیم بگوییم شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی در سالهای اخیر، کاری کرده بود که احساس کنیم بهتدریج نوعی بیاعتمادی و دلزدگی میان اقشار مختلف جامعه پدید آمده است. اما در دوازده روز جنگ، مهمترین سرمایهای که جلوهگر شد، همبستگی ملی در میانهی بحران بود. از تمام گرایشهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی گرفته تا مردم عادی، همه بهنوعی در کنار هم ایستادند. اما در این بین، خلأ اینترنت و محدودیتهای شدید ارتباطی بیش از هر زمان دیگری به چشم آمد. قطعی و بعضا اختلال گسترده در دسترسی، این روایت ملی را نیمهکاره رها کرد و جریان طبیعی گفتوگوی عمومی را مختل ساخت. در نهایت فرصتی که میتوانست بازتابدهنده تصویر واقعی از ایستادگی مردم باشد، در سکوت فرو رفت.
این جنگ نشان داد که اینترنت صرفا ابزاری برای ارتباط و اطلاعرسانی نیست اما برای اینکه درست به جایگاه آن در ساختار جنگهای نوین پی ببریم در خبرآنلاین با مجتبی قلیپور، پژوهشگر و عضو هیئت علمی پژوهشکده مطالعات راهبردی به گفتوگو پرداختیم.