به گزارش کاویان گلد، نخستین بانوی وکیل دعاوی دادگستری ایران، جزء اولین دسته از زنانی بود که تحصیلات عالی را در دانشگاه گذراند. او در آذر ۱۳۴۹ یکی از دو بانویی بود که به سمت سناتور انتصابی برگزیده شده و دومین دوره‌ای بود که سناتوری را تجربه می‌کرد. دکتر مهرانگیز منوچهریان در روزهای نخستین آذر ۱۳۴۹ که خبرنگار مجله‌ی «جوانان امروز» برای گفت‌وگو با او به منزلش رفت، ۶۴ سال داشت و با رویی گشاده خبرنگار را به حضور پذیرفت. در ادامه روایت او را از زندگی حرفه‌ای و مصائبی که در این مسیر از سر گذرانده به نقل از جوانان امروز به تاریخ ۹ آذر ۴۹ می‌خوانید:

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که همگی از نعمت سواد و معلومات برخوردار بودند و من هم چون از بچگی علاقه‌ی وافری به تحصیل علم داشتم و البته هنوز دارم، به مدرسه‌ی «ژاندارک» رفتم و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را با موفقیت به پایان رساندم. راه یافتن به دانشسرای عالی در آن اوقات بسیار مشکل و حتی غیرممکن بود با زحمات بسیار و با ناراحتی‌های بی‌شماری که متحمل شدم سرانجام به دانشسرا و سپس به دانشگاه تهران راه یافتم."/>

نخستین بانوی وکیل دعاوی در ایران: مقامات دانشگاه مخالفت می‌کردند حقوق بخوانم

در مورد حقوق زن جالب‌ترین تالیفم کتاب «انتقاد قوانین اساسی و مدنی و کیفری ایران از نظر حقوق زن» است که بار اول در سال ۱۳۱۸ با هزار ترس و لرز در دو هزار نسخه به چاپ رسید…

نخستین بانوی وکیل دعاوی در ایران: مقامات دانشگاه مخالفت می‌کردند حقوق بخوانم

به گزارش کاویان گلد، نخستین بانوی وکیل دعاوی دادگستری ایران، جزء اولین دسته از زنانی بود که تحصیلات عالی را در دانشگاه گذراند. او در آذر ۱۳۴۹ یکی از دو بانویی بود که به سمت سناتور انتصابی برگزیده شده و دومین دوره‌ای بود که سناتوری را تجربه می‌کرد. دکتر مهرانگیز منوچهریان در روزهای نخستین آذر ۱۳۴۹ که خبرنگار مجله‌ی «جوانان امروز» برای گفت‌وگو با او به منزلش رفت، ۶۴ سال داشت و با رویی گشاده خبرنگار را به حضور پذیرفت. در ادامه روایت او را از زندگی حرفه‌ای و مصائبی که در این مسیر از سر گذرانده به نقل از جوانان امروز به تاریخ ۹ آذر ۴۹ می‌خوانید:

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که همگی از نعمت سواد و معلومات برخوردار بودند و من هم چون از بچگی علاقه‌ی وافری به تحصیل علم داشتم و البته هنوز دارم، به مدرسه‌ی «ژاندارک» رفتم و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را با موفقیت به پایان رساندم. راه یافتن به دانشسرای عالی در آن اوقات بسیار مشکل و حتی غیرممکن بود با زحمات بسیار و با ناراحتی‌های بی‌شماری که متحمل شدم سرانجام به دانشسرا و سپس به دانشگاه تهران راه یافتم.

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *