برگزاری جام جهانی باشگاهها یک موفقیت بزرگ برای فیفا و جانی اینفانتینو بود.
سپهر ستاری؛ در اسکله قصر گریتی در ونیز، طراح مد، تامی هیلفیگر، تلاش کرد تا سوار یک تاکسی آبی شود. او اشتباه محاسبه کرد و نزدیک بود در مردابی به رنگ کت مخملی سبز خود سقوط کند.
در پشت سر او، تام بریدی ظاهر شد و به نظر میرسید که از یکی از کاپیتانهای قایق به خاطر مهارتی که به خرج داده بود، تعریف میکند. هیلفیگر در نهایت خیس نشد و پس از شوخی درباره این ماجرای نزدیک به سقوط، در واپورتو (قایقی به شکل اتوبوس که در شهر ونیز برای حملونقل در کانال اصلی استفاده میشود) نشست تا به مراسم عروسی جف بزوس و لورن سانچز در جزیره سان جورجو ماجوره برود.
این رویداد، تنها چیزی بود که در تابستان امسال تقریباً به اندازه جام جهانی باشگاهها مورد انتقاد قرار گرفت.
بریدی در آن مراسم نیز حضور داشت؛ در میان جمعی از افراد قدرتمند و تأثیرگذار، برای تماشای نمایش دیگری از تجمل، نه به ذکر لغزشی مشابه هیلفیگر از سوی پاریسنژرمن، که تنها ۶ هفته پس از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، با نتیجه ۳-۰ مغلوب چلسی شد. فینال روز یکشنبه، از بسیاری جهات، شبیه مراسمی پرزرقوبرق از ازدواج بود. مراسم با ۸ دقیقه تأخیر آغاز شد.
برنامهها باشکوه اما قدیمی بودند (بیشتر برای والدین و دوستان برجستهشان تا بازیکنان واقعی) و در پایان چند حلقه تیفانی اهدا شد.
مشکلات جام جهانی باشگاهها مشابه مشکلاتی بود که ونیز در طول عروسی بزوس و به طور کلی با آن مواجه است. هیچ فصل تعطیلی وجود ندارد. هر روز در تقویم با حلقهای قرمز مشخص شده است. شلوغتر و شلوغتر میشود. پایههای آن در حال فرونشستن است. تغییرات اقلیمی باعث اختلال شده است. هزینهها روزبهروز بیشتر میشود. یک کورنتو و یک کاپوچینو در میدان سن مارکو هزینهای دو رقمی دارد که مانند دیگر شهرها، به دلیل گردشگری انبوه و احیای سفر پس از کووید، افزایش یافته است.
اعتراضات «جایی برای بزوس نیست» و «گردشگر به خانه برو» احساسی را برمیانگیزد که برای تماشاگران فوتبال آشناست. اهالی محلی را مانند هواداران سنتی در نظر بگیرید که به دنبال حفظ سنت هستند و گردشگران را به عنوان صندوقهای ثروت حکومتی خاورمیانه و شرکتهای سرمایهگذاری خصوصی آمریکایی که بیرحمانه بر آنها پا میگذارند و بروشتا را «بروشِتا» تلفظ میکنند.